2015-04-09 Lingüerre de Cinca

Tijdens de “rustdag” hebben we de kaart erbij gepakt en besloten een stuk verder naar het westen te rijden, ook een beetje in de hoop dat we dan weer een stukje van het Roadbook konden volgen. We besloten (eerst even gebeld) naar Lingüerre de Cinca te rijden waar we al eens op de camping bij een stuwmeer hebben gestaan.

Na een uurtje stopten we in Col de Nargo voor diesel, koffie en een broodje en dat bleek ook precies op de Roadbook route. P1120181Dus die pikten we daar weer op: 1 km over de weg en dan de bush in. Maar dat ging maar even goed, want na het doorrijden van een stroompje moesten we rechtsaf en daar stond (inmiddels?) een bordje Verboden Toegang. Dus we moesten wel naar links en kwamen wat verderop weer bij de weg.

 

We reden een stukje langs de piste en zagen toen een zijweggetje waarover we misschien weer op de piste konden komen. Slecht idee! Na 100 meter ging ’t steeds steiler (en smaller) naar beneden en uiteindelijk zag het er verderop echt onbegaanbaar uit. Dat was net op een splitsing waar ik dan maar wilde keren. Dat was heel voorzichtig heen en weer steken en toen rechtsom en meteen omhoog. Maar toen had de auto geen grip meer op al die losse steentjes op de helling. Achteruit en nog eens proberen. En nog een keer! Ik stond op het punt de lier maar te gaan gebruiken, toen het uiteindelijk lukte. Meteen een stuk doorrijden naar boven en Sonja er lopend achteraan.P1120186

Met een flink afgesleten linkervoorband en de halve vegetatie op de auto terug op de weg besloten we dat maar niet meer zelf stukken piste zouden zoeken (ha, ha, famous last words)

 

 

P1120136Omdat de “weg” ook maar een minimale streekweg was, waren we dus tot 19:00 ’s avonds onderweg en toen we bij de camping aankwamen, bleek het een andere te zijn dan we eerst gedacht hadden: niet direct aan het meer, maar aan de punt. Hier waren we ook al eens geweest en hadden toen een flinke onweersbui en karaoke avond meegemaakt. Sonja en Amy hadden toen gezongen en daarna kwam de Spaanse kelner aan Amy vragen of ze wilde dansen, waarop ze vrolijk antwoordde dat ze inderdaad heel graag sangria wilde hebben. Zielig!

Nu was de camping dus leeg en ook de receptie was dicht (al stond er op de deur dat-ie open was). Even wat rondgekeken en aan een jongen gevraagd, de van het terrein af kwam lopen. Er had toch iemand moeten zijn, dus hij ging even in de bar kijken en heeft de campingbaas gebeld. Die kwam even later langs, drukte me de sleutel van de slagboom in de hand en zei dat ik een uur later of zo maar eens langs moest komen voor het papierwerk.

Wij zochten een plaatsje, zetten de tent op en gaven de honden te eten. En daarna nam ik ze mee en kon mooi even langs de Receptie. Weer niemand. Tegen 20:30 gingen we dus zelf naar het restaurant en toen was de Receptie ook bemand. Weer lekker gegeten (je kunt tegenwoordig nergens meer van de lekkere Farias sigaren aan de bar krijgen) en naar bed (met de wekker gezet).

’s Morgens zijn we nog even naar het stuwmeer gewandeld, deze keer zonder rolstoel zodat we de honden een voor een over een brug van wildrooster moesten tillen20150410_113255

Nu hebben ze ook even aan het meer geroken, zoals al onze honden dat gedaan hebben.P1120370