Vakantie: 2015-04-06 t/m 08 De Pyreneeën in

We hadden alles al lekker ingepakt, zijn ’s morgens rustig opgestaan (koffie en croissants gehaald bij het restaurant) en vertrokken; toch nog weer 11:30 op weg naar Darnius voor het eerste stuk van de TransPyrenee route. Onderweg kwamen we nog langs een flinke supermarkt waar we gestopt zijn voor boodschappen en een thermoskan. Die hadden ze natuurlijk niet, ook al was er een “camping” afdeling, maar ze hadden wel een coffeemaker en die hebben we gekocht.

In Darnius pikten we de route op en dat was meteen zoeken natuurlijk, want we moesten nog heel erg wennen aan het gebruik van het Roadbook. Via een klein lokaal weggetje kwamen we bij het eerste stuk “Piste” en daar reden we over wat hobbelige onverharde wegen een rondje. Prima te doen, maar niet iets wat je met je normale auto graag zou rijden. Daarna via een erg smal, verhard weggetje langs een meer, waar we natuurlijk een paar keer moesten stoppen voor foto’s. Zo moooi!.

En toen begon het echte werk; eerste viel het nog wel mee, maar gaandeweg werden de paadjes smaller en steiler en er liep zelfs een stroompje dwars over de weg.

P1120044

P1120034We kwamen bij kruisingen waar de “mooiste” weg afsloeg maar wij rechtdoor moesten. Even nog een keer extra controleren of dat echt wel de bedoeling was, want dat zag er toch behoorlijk onbegaanbaar uit. Dus wel!!

Sonja is een paar keer uitgestapt op de spectaculaire stukken om te filmen, maar dat was net als filmen tijdens een zeiltocht: het ziet er lang niet zo erg uit als in werkelijkheid. De bij het Roadbook meegeleverde “waypoints” voor de GPS waren van onschatbare waarde voor ons als beginners, want soms twijfelden we echt wel even of we de goede kant opgingen. Zo ongeveer alles reed ik in “low gearing” en dan niet hoger dan 3e versnelling maximaal (dus 25 km per uur).

Dit was serieus “kicken” (al hadden we de lier niet nodig) en uiteindelijk reden we de camping op. Daarvan had ik thuis al gecontroleerd of hij open was, maar dat bleek dus niet het geval. Alleen in het weekeinde en dat vond men daar dus niet leuk voor ons en ze boden aan dat we dan toch mochten blijven staan. Maar we besloten toch ons heil elders te zoeken: campings selecteren en bellen: geen gehoor, “lo siento pero el camping no esta abierto” of een antwoordapparaat, totdat we er een troffen die open was in Esponella. Vooruit dan maar, 40 km over de weg in de verkeerde richting!

P1120066Achteraf een hele leuke camping waar we een Nederlands stel troffen (dat is dan nog leuk) en een Belg die er 2 maanden met zijn camper stond om te vissen en daarna zijn vriendin op ging pikken in Barcelona en dan verder reisde naar kennissen in Alicante. Aardige mensen die wel even hun ogen uitkeken toen wij even heel vlot onze supertent opzetten.

In het campingrestaurant kon je ouderwets goedkoop eten (wel een verschil met omgeving Barcelona) en we gingen op tijd te bed.

7 april

Het volgende stuk van de route leek behoorlijk heftig en vooral lang naar de volgende camping, dus we besloten gewoon een flink stuk over de weg te rijden naar een camping verderop en dan de dag erop weer de route op te pikken. Na wat zoeken op de routeplanner en diverse campings gebeld te hebben, vonden we er één in Cambrils: camping Comella was open en op redelijke afstand (180 km). Dat bleek dus een volle dag rijden, want we gingen over echte bergweggetjes à la Col d’Aubisque  (verboden voor caravans).P1120139

Hoewel we dus niet vis de route van het Roadbook reden, waren we dus nooit op deze weg gekomen als we onze route “normaal” gepland hadden. Smal, hoog en supermooi, maar wel heel heftig voor Sonja.

Tegen 19:00 kwamen we aan bij de camping: poort dicht, geen mens te zien. Even bellen: “ik had vanmorgen gebeld, maar nu is alles dicht??” Geen probleem, de campingbaas kwam er direct aan, deed het hek open en wees ons waar alles was. En als we even een stukje terugliepen was daar het restaurant, waar we tot 24 u terecht konden. Dat hebben we dus gedaan en daar kun je dus echts voor een habbekrats eten (geen “haute cuisine” maar werkmansvoer en dat lieten we ons goed smaken). In het donker (gelukkig een zaklamp meegenomen) weer terug.

8 april Ingelaste campingdag

Vanmorgen werden we wakker met de zon op de tent en ineens zag alles er veel vrolijker uit en was het weer zo lekker, dat we gewoon gebleven zijn. Er zitten nog geen blaadjes aan de bomen op deze hoogte (1100 m) en de (sta)caravans zien er ook maar verlaten uit, maar het is al zo mooi en zo rustig (eens per uur komt er een auto voorbij)  en we hebben heerlijk zitten bakken in de zon op onze privé camping.

Voor morgen hebben we een leuke camping uitgezocht waar we al eerde zijn geweest (natuurlijk even gebeld of-ie echt open is) en dan kunnen we van daar de route weer oppikken waar het hopelijk een beetje minder ruig is (want na gisteren zag Sonjka daar wel; een beetje tegenop en vanaf hier zou het een stuk zijn, waar je niet zomaar terugkunt als het teveel van het goede is) .

Ik zit dit nu te typen bij het restaurant, we gaan dadelijk eten en op tijd naar bed.

Volgende Post >>>