Tagarchief: Vakantie

2015-04-11 Off road in Oto

In Oto zitten we een flink eind ten noorden van de route in het Roadbook, maar hier weten we een beetje de weg, dus we zijn zelf de weg langs de rivier de Ara gaan rijden. Het eerste stukje is inmiddels geasfalteerd (als toegang tot de camping en een sportcentrum), maar de rest is nog onverhard met steentjes.

Via de zijuitgang van de camping en wat onverharde wegen zijn we er naar toe gereden en toen verder tot we in de bergen een dicht hek tegen kwamen. P1120449Dat was 100 meter achteruit rijden tot de laatste splitsing en toen de andere weg pakken. Helaas eindigde die ook bij een weiland (waar we wat makkelijker konden keren) en toen was het weer terugrijden.

Ik had op de heenweg al gezien dat je ergens de weg af kon en direct de bedding van de Ara in, dus dat leek ons wel wat (weg met het goede voornemen om geen eigen pistes meer te zoeken).

 

 

Toch eerst even kijken of het wel kon. P1120457

 

 

 

 

 

P1120480En toen de bedding in. Helemaal tot aan het water kwamen we daar niet, want er waren een paar enorme kuilen waar ze blijkbaar zand en stenen uit gehaald hadden. Maar nog een stukje verder kon het wel. Jammer genoeg vond ik de oever te hoog om te proberen de rivier over te steken, die bovendien behoorlijk stroomde.

 

En uiteindelijk de ultieme foto: P1120470

2015-04-10 Oto

Omdat we de vorige keer tussen deze camping en degene die we eigenlijk zochten maar een heel kort stukje gereden hadden, besloten we een nieuwe poging te wagen. Dat was een gok, want we konden ‘m nergens vinden in gids of routeplanner. Dus we zijn gewoon langs het meer naar het noorden gereden, maar noppes. Blijkbaar was het toch ergens anders, maar waar.

Afijn, dan maar naar Oto, wat tijdens onze eerste vakantie samen ook de eerste camping in Spanje was geweest. Eigenlijk waren we daar ook per toeval terechtgekomen, want de camping waar ik naar toe wilde, bleek opgeheven te zijn omdat er een nieuwe weg aangelegd werd. En Oto was toen de dichtstbijzijnde, maar dat bleek een hele leuke.

We wisten niet zeker of-ie wel open zou zijn, maar besloten het erop te wagen; het is van Oto niet ver naar Gavin en de camping daar is het hele jaar geopend. Onderweg heeft Sonja nog weer heel veel mooie foto’s gemaakt en we zijn via de oude route naar de camping gereden. Een aantal jaren terug heeft men het zandweggetje rondom Oto geasfalteerd en de “achteringang” is toen hoofdingang geworden. Goed idee, want als je met een caravan door Oto moet, heb je een hele stevige auto en stalen zenuwen nodig. Scherpe bochten, vlak langs de huizen en middenin een bar met een minimale parkeerplaats: 3 auto’s en de laatste staat dan deels op de weg. Heerlijk om weer eens te doen dus en als bonus bleek de camping ook open.

We staan iets verder dan bij ons eerste bezoek en hebben het hele terrein voor ons alleen. ’s Avonds eten in het campingrestaurant (vroeger was er alleen een bar, maar nu kun je er ook eten). Ik heb ruim een uur met de honden langs de rivier gelopen en morgen gaan we daar eens met de auto “crossen”.

2015-04-09 Lingüerre de Cinca

Tijdens de “rustdag” hebben we de kaart erbij gepakt en besloten een stuk verder naar het westen te rijden, ook een beetje in de hoop dat we dan weer een stukje van het Roadbook konden volgen. We besloten (eerst even gebeld) naar Lingüerre de Cinca te rijden waar we al eens op de camping bij een stuwmeer hebben gestaan.

Na een uurtje stopten we in Col de Nargo voor diesel, koffie en een broodje en dat bleek ook precies op de Roadbook route. P1120181Dus die pikten we daar weer op: 1 km over de weg en dan de bush in. Maar dat ging maar even goed, want na het doorrijden van een stroompje moesten we rechtsaf en daar stond (inmiddels?) een bordje Verboden Toegang. Dus we moesten wel naar links en kwamen wat verderop weer bij de weg.

 

We reden een stukje langs de piste en zagen toen een zijweggetje waarover we misschien weer op de piste konden komen. Slecht idee! Na 100 meter ging ’t steeds steiler (en smaller) naar beneden en uiteindelijk zag het er verderop echt onbegaanbaar uit. Dat was net op een splitsing waar ik dan maar wilde keren. Dat was heel voorzichtig heen en weer steken en toen rechtsom en meteen omhoog. Maar toen had de auto geen grip meer op al die losse steentjes op de helling. Achteruit en nog eens proberen. En nog een keer! Ik stond op het punt de lier maar te gaan gebruiken, toen het uiteindelijk lukte. Meteen een stuk doorrijden naar boven en Sonja er lopend achteraan.P1120186

Met een flink afgesleten linkervoorband en de halve vegetatie op de auto terug op de weg besloten we dat maar niet meer zelf stukken piste zouden zoeken (ha, ha, famous last words)

 

 

P1120136Omdat de “weg” ook maar een minimale streekweg was, waren we dus tot 19:00 ’s avonds onderweg en toen we bij de camping aankwamen, bleek het een andere te zijn dan we eerst gedacht hadden: niet direct aan het meer, maar aan de punt. Hier waren we ook al eens geweest en hadden toen een flinke onweersbui en karaoke avond meegemaakt. Sonja en Amy hadden toen gezongen en daarna kwam de Spaanse kelner aan Amy vragen of ze wilde dansen, waarop ze vrolijk antwoordde dat ze inderdaad heel graag sangria wilde hebben. Zielig!

Nu was de camping dus leeg en ook de receptie was dicht (al stond er op de deur dat-ie open was). Even wat rondgekeken en aan een jongen gevraagd, de van het terrein af kwam lopen. Er had toch iemand moeten zijn, dus hij ging even in de bar kijken en heeft de campingbaas gebeld. Die kwam even later langs, drukte me de sleutel van de slagboom in de hand en zei dat ik een uur later of zo maar eens langs moest komen voor het papierwerk.

Wij zochten een plaatsje, zetten de tent op en gaven de honden te eten. En daarna nam ik ze mee en kon mooi even langs de Receptie. Weer niemand. Tegen 20:30 gingen we dus zelf naar het restaurant en toen was de Receptie ook bemand. Weer lekker gegeten (je kunt tegenwoordig nergens meer van de lekkere Farias sigaren aan de bar krijgen) en naar bed (met de wekker gezet).

’s Morgens zijn we nog even naar het stuwmeer gewandeld, deze keer zonder rolstoel zodat we de honden een voor een over een brug van wildrooster moesten tillen20150410_113255

Nu hebben ze ook even aan het meer geroken, zoals al onze honden dat gedaan hebben.P1120370

2015-04-06 tot 08 De Pyreneeën in

P1120015We hadden alles al lekker ingepakt, zijn ’s morgens rustig opgestaan (koffie en croissants gehaald bij het restaurant) en vertrokken; toch nog weer 11:30 op weg naar Darnius voor het eerste stuk van de TransPyrenee route. Onderweg kwamen we nog langs een flinke supermarkt waar we gestopt zijn voor boodschappen en een thermoskan. Die hadden ze natuurlijk niet, ook al was er een “camping” afdeling, maar ze hadden wel een coffeemaker en die hebben we gekocht.

In Darnius pikten we de route op en dat was meteen zoeken natuurlijk, want we moesten nog heel erg wennen aan het gebruik van het Roadbook. Via een klein lokaal weggetje kwamen we bij het eerste stuk “Piste” en daar reden we over wat hobbelige onverharde wegen een rondje. Prima te doen, maar niet iets wat je met je normale auto graag zou rijden. Daarna via een erg smal, verhard weggetje langs een meer, waar we natuurlijk een paar keer moesten stoppen voor foto’s. Zo moooi!.

En toen begon het echte werk; eerste viel het nog wel mee, maar gaandeweg werden de paadjes smaller en steiler en er liep zelfs een stroompje dwars over de weg.

P1120044

 

 

 

 

 

 

P1120034We kwamen bij kruisingen waar de “mooiste” weg afsloeg maar wij rechtdoor moesten. Even nog een keer extra controleren of dat echt wel de bedoeling was, want dat zag er toch behoorlijk onbegaanbaar uit. Dus wel!!

Sonja is een paar keer uitgestapt op de spectaculaire stukken om te filmen, maar dat was net als filmen tijdens een zeiltocht: het ziet er lang niet zo erg uit als in werkelijkheid. De bij het Roadbook meegeleverde “waypoints” voor de GPS waren van onschatbare waarde voor ons als beginners, want soms twijfelden we echt wel even of we de goede kant opgingen. Zo ongeveer alles reed ik in “low gearing” en dan niet hoger dan 3e versnelling maximaal (dus 25 km per uur).

Dit was serieus “kicken” (al hadden we de lier niet nodig) en uiteindelijk reden we de camping op. Daarvan had ik thuis al gecontroleerd of hij open was, maar dat bleek dus niet het geval. Alleen in het weekeinde en dat vond men daar dus niet leuk voor ons en ze boden aan dat we dan toch mochten blijven staan. Maar we besloten toch ons heil elders te zoeken: campings selecteren en bellen: geen gehoor, “lo siento pero el camping no esta abierto” of een antwoordapparaat, totdat we er een troffen die open was in Esponella. Vooruit dan maar, 40 km over de weg in de verkeerde richting!

P1120066Achteraf een hele leuke camping waar we een Nederlands stel troffen (dat is dan nog leuk) en een Belg die er 2 maanden met zijn camper stond om te vissen en daarna zijn vriendin op ging pikken in Barcelona en dan verder reisde naar kennissen in Alicante. Aardige mensen die wel even hun ogen uitkeken toen wij even heel vlot onze supertent opzetten.

In het campingrestaurant kon je ouderwets goedkoop eten (wel een verschil met omgeving Barcelona) en we gingen op tijd te bed.

7 april

Het volgende stuk van de route leek behoorlijk heftig en vooral lang naar de volgende camping, dus we besloten gewoon een flink stuk over de weg te rijden naar een camping verderop en dan de dag erop weer de route op te pikken. Na wat zoeken op de routeplanner en diverse campings gebeld te hebben, vonden we er één in Cambrils: camping Comella was open en op redelijke afstand (180 km). Dat bleek dus een volle dag rijden, want we gingen over echte bergweggetjes à la Col d’Aubisque  (verboden voor caravans).P1120139

Hoewel we dus niet vis de route van het Roadbook reden, waren we dus nooit op deze weg gekomen als we onze route “normaal” gepland hadden. Smal, hoog en supermooi, maar wel heel heftig voor Sonja.

Tegen 19:00 kwamen we aan bij de camping: poort dicht, geen mens te zien. Even bellen: “ik had vanmorgen gebeld, maar nu is alles dicht??” Geen probleem, de campingbaas kwam er direct aan, deed het hek open en wees ons waar alles was. En als we even een stukje terugliepen was daar het restaurant, waar we tot 24 u terecht konden. Dat hebben we dus gedaan en daar kun je dus echts voor een habbekrats eten (geen “haute cuisine” maar werkmansvoer en dat lieten we ons goed smaken). In het donker (gelukkig een zaklamp meegenomen) weer terug.

8 april Ingelaste campingdag

Vanmorgen werden we wakker met de zon op de tent en ineens zag alles er veel vrolijker uit en was het weer zo lekker, dat we gewoon gebleven zijn. Er zitten nog geen blaadjes aan de bomen op deze hoogte (1100 m) en de (sta)caravans zien er ook maar verlaten uit, maar het is al zo mooi en zo rustig (eens per uur komt er een auto voorbij)  en we hebben heerlijk zitten bakken in de zon op onze privé camping.

Voor morgen hebben we een leuke camping uitgezocht waar we al eerde zijn geweest (natuurlijk even gebeld of-ie echt open is) en dan kunnen we van daar de route weer oppikken waar het hopelijk een beetje minder ruig is (want na gisteren zag Sonjka daar wel; een beetje tegenop en vanaf hier zou het een stuk zijn, waar je niet zomaar terugkunt als het teveel van het goede is) .

Ik zit dit nu te typen bij het restaurant, we gaan dadelijk eten en op tijd naar bed.