Categoriearchief: Vakantie2015

2015-04-17 tot 19 Bertogne en dan weer thuis

Over de laatste dagen valt eigenlijk niet zo veel meer te melden, want ze lijken op veel dagen ervoor: mooi weer, lekker wandelen met de honden en lekker eten (nog een keer naar Houffalize en een keer bbq) terwijl het heerlijk rustig in de omgeving is.

Op zaterdag (18e) was er nog een hardloop (wedstrijd?) georganiseerd met start en eindpunt op de camping, maar daar merkten we niet zo heel veel van, want wij zaten veel verderop.

Ik heb nu wel eindelijk het paadje gevonden wat op mijn GPS-kaart staat, maar wat ik nooit kon vinden. Het wordt ook duidelijk niet echt meer gebruikt, want het was compleet dichtgegroeid.

En op zondag hebben we rustig ingepakt en zijn naar huis gereden.

Nu dus weer veilig thuis na 4192 km volgens de teller met heel veel hele mooie plekjes en prachtig weer. De auto, de tent en de honden hebben het prima gedaan en Sonja heeft weer heel veel foto’s gemaakt, dus daar komt weer een album uit.

Al dat reizen was wel intensief, dus van de radiohobby en geocaching is niet veel gekomen, maar dan blijft er nog wat over voor de volgende keer.

P1120917Vanavond lekker slapen in ons eigen bed (hoewel de honden het wel prima vonden in de auto)

2015-04-15 en 16 Douville naar Bertogne

15 april

Omdat het overdag toch best warm is, zijn we niet te laat opgestaan, zodat het inpakken niet in de grote hitte hoefde te gebeuren. En daarna hebben we een flinke rit gemaakt tot in Chateauneuf sur Loire (ten oosten van Orléans) waar we een mooie camping aan de Loire vonden.P1120834

In Frankrijk waren er al duidelijk meer mensen op vakantie, maar het merendeel gaat per camper of caravan.

We kwamen ergens een volgepakte Defender tegen: blijkbaar net zulke gekken als wij, dus er werd driftig geknipperd en gezwaaid.

 

16 april

Ook nu weer op tijd opgestaan en vertrokken voor de tocht naar onze laatste stop in de Ardennen (een goede 200 km voor huis) op camping Tro Do Way.

P1120885Hier hebben we in 2012 in de zomer gestaan en ik ben in het najaar nog een lang weekeinde terug geweest omdat er zo’n prachtig tentenveld is, je er heerlijk kunt wandelen en er zo’n lekker restaurant in de buurt is.

Dat was dus dicht (verbouwing) maar Houffalize is dichtbij en daar kun je ook heerlijk eten.

2015-04-12 tot 14 Van Oto naar Douville

P1120422Op zondag hebben weer een luie dag op de camping gezeten, genietend van het mooie weer en het lekkere eten en we hebben vast gepakt, omdat we op maandag naar de Perigord (Dordogne) wilden gaan.

 

 

P1120599

13 april

We zijn rustig opgestaan, hebben de tent ingepakt en zijn nog even naar Broto gegaan om nog wat wijn, Magno en Farias Superiores (sigaren) te kopen. Dat was dan ook nog een leuke gelegenheid voor het versturen van wat kaarten en daarna zijn we via de Col du Portalet Frankrijk in gegaan. De doorgang door de Pyreneeën was zeldzaam mooi: ik heb er nog nooit zoveel sneeuw gezien.

P1120628 P1120669 P1120680 P1120702

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In Frankrijk was het nog een flinke reis via de D933 en N21 om op camping d’ Orpheo Negro te komen (vlak onder Perigieux). Dat is één van onze favorieten (voor mij de 8e keer!) en het was er natuurlijk nog vrij rustig, zodat we fijn aan het meer konden staan.P1120764

 

’s Avonds heerlijk gegeten bij restaurant Tropicana aan de weg.

14 april

We zijn laat opgestaan en dus bleken we weer net in de middagpauze bij de supermarkt in Vergt aan te komen. Dan maar terug naar de camping, maar via een omweg om in de buurt rond te kijken en ergens een terrasje te pikken.

P1120781 Dat was natuurlijk ook dicht, maar we kwamen vlak bij de camping in een klein gat een restaurantje tegen wat nog open was: La Truffe d’Or. Het ligt precies op de weg van de camping naar Vergt, dus we zijn er al vaak genoeg langsgekomen, maar dankzij het ommetje reden we er nu recht op af en viel het ons op. Het bleek de zaak te zijn van 2 Engelsen, die er 12 jaar geleden mee begonnen te zijn. En ze wilden nog best even een maaltijd regelen al was ’t ook vlak voor de middagsluiting, dus we hebben heerlijk op het terras zitten eten. Zij bleken autogek (er stond een antieke MG voor de deur), dus de Defender vonden ze ook prachtig. Aanrader als je in buurt mocht zijn! ’s Avonds nog wat genieten van de mooie avond en toen naar bed.

2015-04-11 Off road in Oto

In Oto zitten we een flink eind ten noorden van de route in het Roadbook, maar hier weten we een beetje de weg, dus we zijn zelf de weg langs de rivier de Ara gaan rijden. Het eerste stukje is inmiddels geasfalteerd (als toegang tot de camping en een sportcentrum), maar de rest is nog onverhard met steentjes.

Via de zijuitgang van de camping en wat onverharde wegen zijn we er naar toe gereden en toen verder tot we in de bergen een dicht hek tegen kwamen. P1120449Dat was 100 meter achteruit rijden tot de laatste splitsing en toen de andere weg pakken. Helaas eindigde die ook bij een weiland (waar we wat makkelijker konden keren) en toen was het weer terugrijden.

Ik had op de heenweg al gezien dat je ergens de weg af kon en direct de bedding van de Ara in, dus dat leek ons wel wat (weg met het goede voornemen om geen eigen pistes meer te zoeken).

 

 

Toch eerst even kijken of het wel kon. P1120457

 

 

 

 

 

P1120480En toen de bedding in. Helemaal tot aan het water kwamen we daar niet, want er waren een paar enorme kuilen waar ze blijkbaar zand en stenen uit gehaald hadden. Maar nog een stukje verder kon het wel. Jammer genoeg vond ik de oever te hoog om te proberen de rivier over te steken, die bovendien behoorlijk stroomde.

 

En uiteindelijk de ultieme foto: P1120470

2015-04-10 Oto

Omdat we de vorige keer tussen deze camping en degene die we eigenlijk zochten maar een heel kort stukje gereden hadden, besloten we een nieuwe poging te wagen. Dat was een gok, want we konden ‘m nergens vinden in gids of routeplanner. Dus we zijn gewoon langs het meer naar het noorden gereden, maar noppes. Blijkbaar was het toch ergens anders, maar waar.

Afijn, dan maar naar Oto, wat tijdens onze eerste vakantie samen ook de eerste camping in Spanje was geweest. Eigenlijk waren we daar ook per toeval terechtgekomen, want de camping waar ik naar toe wilde, bleek opgeheven te zijn omdat er een nieuwe weg aangelegd werd. En Oto was toen de dichtstbijzijnde, maar dat bleek een hele leuke.

We wisten niet zeker of-ie wel open zou zijn, maar besloten het erop te wagen; het is van Oto niet ver naar Gavin en de camping daar is het hele jaar geopend. Onderweg heeft Sonja nog weer heel veel mooie foto’s gemaakt en we zijn via de oude route naar de camping gereden. Een aantal jaren terug heeft men het zandweggetje rondom Oto geasfalteerd en de “achteringang” is toen hoofdingang geworden. Goed idee, want als je met een caravan door Oto moet, heb je een hele stevige auto en stalen zenuwen nodig. Scherpe bochten, vlak langs de huizen en middenin een bar met een minimale parkeerplaats: 3 auto’s en de laatste staat dan deels op de weg. Heerlijk om weer eens te doen dus en als bonus bleek de camping ook open.

We staan iets verder dan bij ons eerste bezoek en hebben het hele terrein voor ons alleen. ’s Avonds eten in het campingrestaurant (vroeger was er alleen een bar, maar nu kun je er ook eten). Ik heb ruim een uur met de honden langs de rivier gelopen en morgen gaan we daar eens met de auto “crossen”.

2015-04-09 Lingüerre de Cinca

Tijdens de “rustdag” hebben we de kaart erbij gepakt en besloten een stuk verder naar het westen te rijden, ook een beetje in de hoop dat we dan weer een stukje van het Roadbook konden volgen. We besloten (eerst even gebeld) naar Lingüerre de Cinca te rijden waar we al eens op de camping bij een stuwmeer hebben gestaan.

Na een uurtje stopten we in Col de Nargo voor diesel, koffie en een broodje en dat bleek ook precies op de Roadbook route. P1120181Dus die pikten we daar weer op: 1 km over de weg en dan de bush in. Maar dat ging maar even goed, want na het doorrijden van een stroompje moesten we rechtsaf en daar stond (inmiddels?) een bordje Verboden Toegang. Dus we moesten wel naar links en kwamen wat verderop weer bij de weg.

 

We reden een stukje langs de piste en zagen toen een zijweggetje waarover we misschien weer op de piste konden komen. Slecht idee! Na 100 meter ging ’t steeds steiler (en smaller) naar beneden en uiteindelijk zag het er verderop echt onbegaanbaar uit. Dat was net op een splitsing waar ik dan maar wilde keren. Dat was heel voorzichtig heen en weer steken en toen rechtsom en meteen omhoog. Maar toen had de auto geen grip meer op al die losse steentjes op de helling. Achteruit en nog eens proberen. En nog een keer! Ik stond op het punt de lier maar te gaan gebruiken, toen het uiteindelijk lukte. Meteen een stuk doorrijden naar boven en Sonja er lopend achteraan.P1120186

Met een flink afgesleten linkervoorband en de halve vegetatie op de auto terug op de weg besloten we dat maar niet meer zelf stukken piste zouden zoeken (ha, ha, famous last words)

 

 

P1120136Omdat de “weg” ook maar een minimale streekweg was, waren we dus tot 19:00 ’s avonds onderweg en toen we bij de camping aankwamen, bleek het een andere te zijn dan we eerst gedacht hadden: niet direct aan het meer, maar aan de punt. Hier waren we ook al eens geweest en hadden toen een flinke onweersbui en karaoke avond meegemaakt. Sonja en Amy hadden toen gezongen en daarna kwam de Spaanse kelner aan Amy vragen of ze wilde dansen, waarop ze vrolijk antwoordde dat ze inderdaad heel graag sangria wilde hebben. Zielig!

Nu was de camping dus leeg en ook de receptie was dicht (al stond er op de deur dat-ie open was). Even wat rondgekeken en aan een jongen gevraagd, de van het terrein af kwam lopen. Er had toch iemand moeten zijn, dus hij ging even in de bar kijken en heeft de campingbaas gebeld. Die kwam even later langs, drukte me de sleutel van de slagboom in de hand en zei dat ik een uur later of zo maar eens langs moest komen voor het papierwerk.

Wij zochten een plaatsje, zetten de tent op en gaven de honden te eten. En daarna nam ik ze mee en kon mooi even langs de Receptie. Weer niemand. Tegen 20:30 gingen we dus zelf naar het restaurant en toen was de Receptie ook bemand. Weer lekker gegeten (je kunt tegenwoordig nergens meer van de lekkere Farias sigaren aan de bar krijgen) en naar bed (met de wekker gezet).

’s Morgens zijn we nog even naar het stuwmeer gewandeld, deze keer zonder rolstoel zodat we de honden een voor een over een brug van wildrooster moesten tillen20150410_113255

Nu hebben ze ook even aan het meer geroken, zoals al onze honden dat gedaan hebben.P1120370

2015-04-06 tot 08 De Pyreneeën in

P1120015We hadden alles al lekker ingepakt, zijn ’s morgens rustig opgestaan (koffie en croissants gehaald bij het restaurant) en vertrokken; toch nog weer 11:30 op weg naar Darnius voor het eerste stuk van de TransPyrenee route. Onderweg kwamen we nog langs een flinke supermarkt waar we gestopt zijn voor boodschappen en een thermoskan. Die hadden ze natuurlijk niet, ook al was er een “camping” afdeling, maar ze hadden wel een coffeemaker en die hebben we gekocht.

In Darnius pikten we de route op en dat was meteen zoeken natuurlijk, want we moesten nog heel erg wennen aan het gebruik van het Roadbook. Via een klein lokaal weggetje kwamen we bij het eerste stuk “Piste” en daar reden we over wat hobbelige onverharde wegen een rondje. Prima te doen, maar niet iets wat je met je normale auto graag zou rijden. Daarna via een erg smal, verhard weggetje langs een meer, waar we natuurlijk een paar keer moesten stoppen voor foto’s. Zo moooi!.

En toen begon het echte werk; eerste viel het nog wel mee, maar gaandeweg werden de paadjes smaller en steiler en er liep zelfs een stroompje dwars over de weg.

P1120044

 

 

 

 

 

 

P1120034We kwamen bij kruisingen waar de “mooiste” weg afsloeg maar wij rechtdoor moesten. Even nog een keer extra controleren of dat echt wel de bedoeling was, want dat zag er toch behoorlijk onbegaanbaar uit. Dus wel!!

Sonja is een paar keer uitgestapt op de spectaculaire stukken om te filmen, maar dat was net als filmen tijdens een zeiltocht: het ziet er lang niet zo erg uit als in werkelijkheid. De bij het Roadbook meegeleverde “waypoints” voor de GPS waren van onschatbare waarde voor ons als beginners, want soms twijfelden we echt wel even of we de goede kant opgingen. Zo ongeveer alles reed ik in “low gearing” en dan niet hoger dan 3e versnelling maximaal (dus 25 km per uur).

Dit was serieus “kicken” (al hadden we de lier niet nodig) en uiteindelijk reden we de camping op. Daarvan had ik thuis al gecontroleerd of hij open was, maar dat bleek dus niet het geval. Alleen in het weekeinde en dat vond men daar dus niet leuk voor ons en ze boden aan dat we dan toch mochten blijven staan. Maar we besloten toch ons heil elders te zoeken: campings selecteren en bellen: geen gehoor, “lo siento pero el camping no esta abierto” of een antwoordapparaat, totdat we er een troffen die open was in Esponella. Vooruit dan maar, 40 km over de weg in de verkeerde richting!

P1120066Achteraf een hele leuke camping waar we een Nederlands stel troffen (dat is dan nog leuk) en een Belg die er 2 maanden met zijn camper stond om te vissen en daarna zijn vriendin op ging pikken in Barcelona en dan verder reisde naar kennissen in Alicante. Aardige mensen die wel even hun ogen uitkeken toen wij even heel vlot onze supertent opzetten.

In het campingrestaurant kon je ouderwets goedkoop eten (wel een verschil met omgeving Barcelona) en we gingen op tijd te bed.

7 april

Het volgende stuk van de route leek behoorlijk heftig en vooral lang naar de volgende camping, dus we besloten gewoon een flink stuk over de weg te rijden naar een camping verderop en dan de dag erop weer de route op te pikken. Na wat zoeken op de routeplanner en diverse campings gebeld te hebben, vonden we er één in Cambrils: camping Comella was open en op redelijke afstand (180 km). Dat bleek dus een volle dag rijden, want we gingen over echte bergweggetjes à la Col d’Aubisque  (verboden voor caravans).P1120139

Hoewel we dus niet vis de route van het Roadbook reden, waren we dus nooit op deze weg gekomen als we onze route “normaal” gepland hadden. Smal, hoog en supermooi, maar wel heel heftig voor Sonja.

Tegen 19:00 kwamen we aan bij de camping: poort dicht, geen mens te zien. Even bellen: “ik had vanmorgen gebeld, maar nu is alles dicht??” Geen probleem, de campingbaas kwam er direct aan, deed het hek open en wees ons waar alles was. En als we even een stukje terugliepen was daar het restaurant, waar we tot 24 u terecht konden. Dat hebben we dus gedaan en daar kun je dus echts voor een habbekrats eten (geen “haute cuisine” maar werkmansvoer en dat lieten we ons goed smaken). In het donker (gelukkig een zaklamp meegenomen) weer terug.

8 april Ingelaste campingdag

Vanmorgen werden we wakker met de zon op de tent en ineens zag alles er veel vrolijker uit en was het weer zo lekker, dat we gewoon gebleven zijn. Er zitten nog geen blaadjes aan de bomen op deze hoogte (1100 m) en de (sta)caravans zien er ook maar verlaten uit, maar het is al zo mooi en zo rustig (eens per uur komt er een auto voorbij)  en we hebben heerlijk zitten bakken in de zon op onze privé camping.

Voor morgen hebben we een leuke camping uitgezocht waar we al eerde zijn geweest (natuurlijk even gebeld of-ie echt open is) en dan kunnen we van daar de route weer oppikken waar het hopelijk een beetje minder ruig is (want na gisteren zag Sonjka daar wel; een beetje tegenop en vanaf hier zou het een stuk zijn, waar je niet zomaar terugkunt als het teveel van het goede is) .

Ik zit dit nu te typen bij het restaurant, we gaan dadelijk eten en op tijd naar bed.

 

2015-04-04 Barcelona

Vandaag zijn we dan (eindelijk) naar Barcelona geweest. We zijn rustig opgestaan en rond 10:30 vertrokken. Ik was benieuwd hoe het met het verkeer gesteld zou zijn. Als je Eindhoven kent op zaterdag en dan bedenkt dat er in Barcelona meet dan 1.6 miljoen mensen wonen (en met de omgeving meegeteld meer dan 5 miljoen), dan kun je dus wat verwachten op een mooie zaterdag.

Niet dus, de wegen waren heerlijk rustig. In m’n navigator had ik een parkeerplaats 200 meter van de Sagrada Familia gevonden; dat leek te mooi om waar te zijn. En dat was het ook! Je hebt overal in de stad groepjes van 5 tot 20 vakken met een meter en die stonden dus allemaal vol. En rond de kerk wemelde het van de toeristen op de stoep, op de straat, in grote bussen, in auto’s, taxi’s, op fietsen, brommertjes en Sedgewicks. En wij met een Defender die even “een rondje om de kerk” reden! Gauw een andere “parkeerplaats” geprogrammeerd die een kilometer verderop lag. Dat was ook gewoon een straatje, maar pal tegenover een klein cafe/restaurantje  (2 tafels op de stoep) was er een groen vak vrij. Effe parkeren, ontbijten en toen eens uitgezocht hoe dat met vakken en betalen zit. Helaas, maximaal 2 uur in een groen vak. Wat nu? Bleek er pal tegenover ons een parkeergarage te zijn.

P1110847Even dwars overgestoken en naar binnen. De beheerder kwam meteen z’n hokje uit en met wat passen en meten, kon ik er mooi in. Dat was dus geregeld en we konden rond gaan wandelen.

 

 

P1110851

 

Eerst naar de Sagrada Familia (net zoals iedereen!). We hadden al besloten dat we niet in de rij zouden gaan staan om dan na eindeloos wachten in lint van toeristen door de kerk te kunnen schuifelen, kijkend naar van alles wat ongetwijfeld heel cultureel is, maar wij niet interessant vinden terwijl je luistert naar een gids die in rap Spaans (of gebroken Engels) alle details geeft.

P1110878

 

Wij hielden het maar bij een rondje erom heen. En het is inderdaad een zeer aparte kerk, maar niet echt mijn smaak.

 

 

 

 

P1110890Vlak ernaast vonden we een prachtig parkje met (verrassing!) een omheind deel waar je honden los mag laten lopen. Even de poten strekken voor Nariz en Droopy en toen weer verder.

De twee honden waren overigens de sterren van de dag: wat hadden ze een bekijks! Sommige mensen vroegen heel voorzichtig of ze mochten aaien en dat vonden ze natuurlijk prima. Er was een Chinese toeriste die ook helemaal weg van ze was: zulke honden had ze nog nooit gezien en wat vond ze ze mooi!

Samengevat: een hele grote Spaanse stad met de kenmerkende hoge gebouwen en smalle steegjes en op ongeveer elke straathoek (en er tussenin) gelegenheid om wat te eten en te drinken. Via de Ramblas zijn we naar de haven gelopen en zodra je buiten de typische toeristenplekken komt, is het ineens veel rustiger.

P1110914Onderweg zagen we nog een gebouw (huis) van Gaudi en dat vond ik nog wel mooi (een soort van “hobbitflat” in zijn typische stijl, die je volgens mij het beste “organisch” kunt noemen. De Ramblas was ramvol natuurlijk en in de haven was het ook druk tot we wat verder terugliepen.

 

 

 

 

P1110961Er lagen grote en kleine schepen: een paar hele mooie en ongelooflijke patserbakken (sorry: de trots van de jet-set). Dit vond ik met ster de mooiste natuurlijk.

 

 

 

P1110945Bij een eettentje zijn we even gaan zitten en waren we getuige van een razzia van de plaatselijke politie die illegale handelaren oppakte.

Verder in de richting van de auto langs het Station Noord en de Arc de Triomf (ja, ook hier) en uiteindelijk zijn we weer even bij “ons” cafeetje neergestreken voor een drankje. Bleek er recht tegenover ook nog een supermarktje te zijn, waar Sonja boodschappen ging doen, toen de auto weer naar buiten manoeuvreren en terug naar de camping.

Leuk voor een keertje en waarschijnlijk nog veel leuker als je er een (mid)weekje doorbrengt, maar voor deze keer vond ik ’t wel genoeg.

Vandaag (inmiddels 5 april) houden we weer een campingdagje met uitslapen en plannen van de route voor morgen (en natuurlijk het reisverslag bijwerken).

2015-04-02 tot 3 Valleroman

España al final.

We zijn uiteindelijk in Spanje aangekomen na nog een tochtje van ruim 400 km. Vroeg vertrokken (10:30) en nog een prachtig stuk van de Camarque gezien: flamingo’s, witte paarden en zwarte runderen (heel lekker gisteravond) en van die typische moerassen.

Daarna linea recta naar Spanje, maar wel via de secondaire wegen (behalve een klein stukje tolweg bij Perpignan omdat we ergens een afslag misten). De echte snelle (tol)wegen hebben we gemeden omdat we toch niet veel harder dan 100 km/u kunnen rijden en je dan bovendien niets ziet. Er zijn mensen die dat niet begrijpen, maar wij zijn ECHTE TOERISTEN (= plezierreizigers) en de reis is de helft van de lol (we hoeven dit stuk dan ook niet elk jaar te rijden).

Wat me onderweg opviel: als je beleefd rijdt, kruipt elke Fransman er voor, als je rijdt zoals ze het zelf doen, worden ze boos. Om met Asterix te spreken: “Rare jongens die Fransen!”

Inmiddels zijn we er ook achter dat hoewel een Defender een echte “basic auto” is (je kunt van de stoelen alleen de rugleuning verstellen), je er een hele dag in kunt rijden en er dan fit uit komt. Ongelooflijk maar waar (Greetje Sonnemans had me dat al verteld).

P1110817

 

Rijdend naar het zuiden zagen we ineens bergen met sneeuw! Zoveel heb ik nog nooit op de Pyreneeën zien liggen! Prachtig!

 

 

Het was dus wel een flink stuk tot aan camping Vedado mar we kwamen er om 18:30 aan en gelukkig zijn de restaurants in Spanje wat ruimer open dan de 19:30-20:30 “en waag het niet 5 minuten later te komen” in Frankrijk. Dus we hebben de tent opgezet en zijn daarna lekker uit eten gegaan in het campingrestaurant. O, o, o, wat lekker!

P1110839

Vandaag hebben we een heerlijk dagje “niks doen op de camping” gehad met de eerste barbecue. En dat zonder boodschappen te doen: ik vroeg in het restaurant naar de dichtstbijzijnde winkel, maar die zijn er niet in de buurt. Wat of ik nodig had? Vlees voor de bbq. Dan kon er wel wat geregeld worden, dus dat was weer heel makkelijk.

Met zo’n rustdag wordt het ook tijd om eens terug te kijken op de afgelopen week: we zijn natuurlijk het nodige vergeten: wat te denken van de zak met stokken en haringen van de OZtent? Gelukkig horen de extra lange stokken en nokstok bij de side-panels en daar zaten ook nog de nodige haringen bij. Ik heb natuurlijk altijd wat extra haringen bij me (voor de antennemast) plus rotspennen. En deze keer ook 2 uitschuifbare stokken van de caravanluifel om een luifeltje aan de auto te kunnen zetten! Dat past dus perfect! Groot voordeel van de Oztent is dat je niet veel haringen nodig hebt. En als we dan toch nog eens een luifel aan de auto willen zetten kan dat ook nog met wat (antennemast) stokken.

Na een week zijn Sonja en ik het er roerend over eens: de OZtent is super! OK, hij was niet goedkoop en het is elke dag even tillen om de 21 kg op en van de auto te tillen, maar dan staat-ie ook in een mum van tijd: 30 sec (zoals in de commercial, exclusief de 3 minuten inpakken en 30 minuten schoonmaken als je in de blubber staat 🙂 ) en het heerlijk is dat je niet hoeft te bukken bij in- en uitladen en maar eventjes bij opzetten of afbreken.

En de Defender doet het ook prima: het gaat niet snel, maar wie maalt daarom als het zo lekker is om erin te rijden.

De grote raadsels zijn nu nog waar Sonja’s telefoon en de thermoskan zijn gebleven, maar we redden ons ook zonder: Sonja kan eens goed afkicken van facebook en een thermoskan kopen we morgen wel in Barcelona (evenals een zakmes).

Zondag dan nog lekker uitrusten en inpakken en maandag richting Pyreneeën!

2015-04-01 Camarque

20150330_120437

 

Foto van de eerste stop op camping Beauregard: blubber, regen en blubber!

 

 

 

P1110673

 

 

 

Weg onder water. Nou ja, had dat water niet nog een beetje hoger gekund???

 

 

 

P1110690

 

 

Eerste stukje “off road” voor het maken van een foto.

 

 

P1110800

Ik wilde natuurlijk zo snel mogelijk naar Spanje, maar Sonja had goede herinneringen aan de Camarque en  ik was er nog nooit geweest, dus we besloten een tussenstop te maken.

Er valt eigenlijk niet veel over te zeggen: het is gewoon beestachtig mooi! Een beetje zoals Florida, maar dan zonder alligators, maar met flamingo’s. Er zijn zelfs nu al de nodige toeristen, maar dat is niet vreemd want het weer is geweldig. We zijn naar Saintes Marie de la Mere (ongeveer 🙂 ) gereden en daar op een camping neergestreken. Duidelijk een toeristisch gebied en camping waar ik in het hoogseizoen nog niet dood gevonden wil worden, maar nu was het geweldig.

We hebben in het dorp gewandeld over de boulevard en de honden hebben even lekker gerend over het strand (mocht natuurlijk niet, maar er was verder geen hond, behalve even onze drie). En er was een leuk tentje waar ze ook mee op het overdekte terras mochten en we heerlijk gegeten hebben

 

 

 

2015-03-31 Zuidwaarts naar Tain-l’Hermitage

’s Morgens was het droog met af en toe een buitje, dus prima inpakweer. We zaten om 9:00 aan de koffie en waren om 12:00 klaar met inpakken. De weersverwachting was al beter (code oranje, maar winderig).

Voor het wegrijden heb ik even de auto gecontroleerd: laag oliepeil! Even een liter erbij en onderweg nog maar eens controleren. Toen bleek er niets aan de hand: het helpt als je ‘m goed horizontaal hebt staan. Opluchting 🙂 .

Onderweg zijn we bij een Decathlon gestopt (nog steeds geen gasregelaar kunnen vinden, maar wel een paar handige broeken (van die afritstypen die heel snel drogen). Op een volgende camping moeten we de modder overal uit zien te wassen.

Al met al hebben we maar zo’n 200 km afgelegd, onderweg gegeten bij de Mac en rond 19:00 zijn we in Tain-l’Hermitage neergestreken. Prachtige camping (verwarmd sanitair) direct aan de Rhone en de spullen stonden ook snel.

Midden in de nacht een enorme windvlaag en een metaalachtige klap, dus ik snel m’n bed uit. Niets aan de hand: alles stond nog op z’n plaats alleen was m’n blikje sigaren opengewaaid 🙂 .

Nu is het 9:00 en we zijn aan het inpakken. Het is droog en zonnig alleen wat frisjes: heerlijk reisweer.

 

 

2015-03-29 tot 30 Camping Beauregard

Op zondag was ons doel Camping Beauregard in Mesnois, zo’n 200 km ten zuiden van Le Bonnefroi. We hadden expres een niet te lange reis gepland, omdat het vertrek altijd wat uitloopt en we ook voor de eerste keer alles op moesten zetten. Bij het inpakken waren er natuurlijk ook nog de nodige zaken op het laatste moment toegevoegd, zodat het in de auto een beetje een rommeltje was.

Uiteindelijk vertrokken we om 12:30 (inmiddels zomertijd) en de reis verliep voorspoedig, voor het grootste deel over secundaire wegen door slaperige Franse dorpjes (zondag en buiig, dat hield het volk wel binnen). Voor het eerst tijden vakantie in Frankrijk zagen we niet één Nederlander onderweg en slechts een enkele verdwaalde Franse camper of caravan.

Camping Beauregard had ik behalve voor de afstand gekozen omdat deze ook nu al open is; veel campings gaan pas op 1 april of nog later open. Bij wat recensies had ik wel gelezen dat het bij nat weer een modderpoel kon zijn. Nou, dat bleek te kloppen: op de meeste plaatsen was het zompig met van die vette kleiachtige modder. We hadden een plek uitgezocht die redelijk horizontaal was en grasachtig leek, maar bij het uitpakken kwam de kleffe zooi al omhoog. Even verhuizen naar een andere plek, maar dat was net zo erg. Uiteindelijk vond ik een plekje waar er nogal wat zand en grit gestort was en dat was minder erg. Intussen was de tijdelijke droogte voorbij, maar de OZtent stond gelukkige héél snel.opgezet en de rest deden we als het even wat minder regende. En anders schuilden we onder de luifel met wijn en zoutjes.

Na een “campingmaaltijd” (soep, brood, salade, kaas en wijn) zijn we gaan slapen. Dankzij het kacheltje was het lekker warm. ’s Nachts veel zware regen, maar wij bleven lekker droog.

Op maandag was het weer iets beter en zijn we tussen de buien door vast de auto wat gereorganiseerd. De weerswaarschuwing was nog steeds geel (veel wind, regen en overstromingsgevaar). We hebben boodschappen gedaan en onderweg stond de weg inderdaad een beetje onderwater. Geen probleem, dan kon de Defender vast wennen aan natte voetjes. En op de weg terug het eerste stukje “off-road” omdat Sonja een mooie foto wilde maken.

’s Avonds wilden we uit eten, maar het restaurant vlakbij bleef donker. Ze serveerden alleen tussen de middag. Dat was geen probleem omdat er een paar kilometer verderop in een dorpje een hotel met restaurant zat. Op tijd te bed.

2015-03-27 tot 29 Le Bonnefroi

Voor het eerste deel van onze vakantie zijn we vrijdag om 10:40 vertrokken vanuit Best met de “kids” in het Opeltje achter ons aan richting de Vogezen voor een familieweekeinde. Dat zou plaatsvinden in de “Chanmbre d’Hôtes” Le Bonnefroi van Martin en Anja van Kemenade (uit Best). Op parkeerplaats “’t Haasje” troffen we oma en opa Van Vonderen en daarna ging het richting zuid. Na Luik waren we de kids kwijt: die vonden dat het niet snel genoeg ging en waren dus op eigen houtje verder gereden.

Wij konden inderdaad niet zo snel (de Defender gaat niet harder dan 110, het is tenslotte ook een type 100 J), maar dat was voor opa en oma ook genoeg. Vlak voor Luxemburg kwamen Sonja’s zus Silvia + man + dochter en aanhang ons achterop. Na even bijgepraat te hebben op een parkeerplaats, gingen ze weer snel verder en wij er rustig achteraan. Uiteindelijk waren zij ruim een uur eerder aanwezig en de kids een half uur, omdat ze ergens verkeerd gereden waren, dus om 18:30 was het spul compleet, 525 km vanaf Best.

En daar hebben we 2 dagen gezeten, gekletst en heerlijk gegeten. Op zaterdag zou men even naar Remiramont gaan om lekker te winkelen en dat vond ik niet zo nodig, maar even tanken was wel makkelijk. Alleen bleek ik bij het uitrijden van de pomp door een tunneltje van 2m50 te moeten. Dat was dus even stoppen om de antennes van de auto te halen (bijna 3m50). En toen heeeeeel voorzichtig vooruit: ’t ging net (op z’n Hollands, gelukkig niet op z’n Fries). Ik wilde eigenlijk een drukregelaar voor een CampingGaz fles kopen, maar die bleek men nergens te hebben. Dus maar hopen dat het elektrische kacheltje voorlopig genoeg is.

De rest waren opa en oma kwijtgeraakt en ze hebben nog overal op strategische plaatsen gestopt om ze op te vangen maar dat lukte helaas niet. Iedereen heeft echter wel de weg terug gevonden en de zaterdagavond  werd gevuld met weer een geweldig diner en daarna diverse (meer of minder geslaagde pogingen tot) muziek maken.

Op zondag was het na het ontbijt tijd om te vetrekken: huiswaarts voor de meesten, richting Durbuy voor dochter Amy en vriend Rick en zuidwaarts voor ons. Inpakken in de regen (het weekeinde was behoorlijk nat geweest), afscheid nemen en weg. Jammer om daar te vertrekken. Iedereen die wel eens bij Le Bonnefroi is geweest, zal begrijpen wat ik bedoel: het is een “home away from home” voor ons. Wat zijn Martin en Anja toch hartelijke personen, wat hebben ze van die oude boerderij een geweldig pension gemaakt en wat kan Anja toch heerlijk koken. Jammer, maar we hebben deze keer het vooruitzicht van ook nog een heel avontuur in het zuiden.

22 maart Voorbereidingen

Al geruime tijd zijn we bezig met de voorbereidingen want de vakantie komt snel dichterbij. Nog een kleine vijf dagen als ik dit schrijf en er is veel te doen want dit wordt een “first”: met de Defender (zonder caravan) en we hebben een “off road” trip dwars door de Pyreneeën gepland van oost naar west in Spanje.

Het wordt dus echt een trek-vakantie en dus moeten we een hoop uitvogelen en knutselen om zowel handig ons “bivak” te kunnen maken (lees snel en zonder elke keer de hele auto uit te pakken). En natuurlijk moet de auto ook ingericht zijn voor de radiohobby. Omdat het ook nog vroeg in het seizoen is, zijn nog lang niet alle campings open (vanaf 1 april wordt dat een stuk beter), dus we hebben even gezocht naar een camping waar we de eerste keer kunnen staan. Die moest niet te ver van Le Bonnefroy zijn, zodat we de eerste dag even rustig kunnen uitpakken. Camping Beauregard is al open en 190 km rijden, dus dat wordt ‘m op 30 maart.

En hier wat foto’s van alle werk vooraf:

20150220_145717

 

Een paar weken geleden had de auto een lekke band. Goede oefening om eens te kijken hoe het verwisselen gaat. Afgezien van wat erg vastzittende moeren, prima. Alle wielmoeren heb ik inmiddels een keer losgedraaid (met een dikke paal op de sleutel) en ingevet. Mocht het nodig zijn, dan moet het vanaf nu veel gemakkelijker gaan.

20150307_122652Veel stank ineens, uitlaat gebroken. Die is snel vervangen en we hebben ook even de versnellingsbak, tussenbak en differentiëlen gecontroleerd qua oliepeil (dank voor de speciale service aan Riny van Autobest).

 

 

 

20150315_105314Ziehier de aanpassing voor gebruik van de mast. Dit is tijdens de zondagochtendronde van 15 maart. De oranje pijp zit vast en van onderaf steek ik er de bekende groene dumpstokken in. 7.5m mast staat binnen een minuut. Ik neem uiteraard tuidraden mee voor het geval ik nog hoger wil (of ‘m ’s nachts wil laten staan), maar het werkt zo al ideaal.

Inmiddels heb ik ‘m toch naar links verhuisd, want het reservewiel zit net teveel in de weg.

 

20150308_124842

Vorig jaar begon de mooie 3-pits brander ineens geel te branden bij de aanvoer. Ik heb ‘m geheel gedemonteerd en meteen gepoetst en nu doet-ie het weer.

20150322_095341

 

 

 

 

6000 kg trekkracht op de bumper voor het geval we in de (smeltwater) blubber vast komen te zitten. Je wilt natuurlijk geen boer met tractor moeten regelen als je in zo’n auto rijdt :-).

20150322_095716

Veel kaarten (ook al gaat de GPS natuurlijk ook mee) en voor de tocht door de Pyreneeën een speciaal Roadbook (met alle details en in het frans). Alleen al bladeren in de kaarten en het Roadbook is geweldig (voorpret, voorpret!).

En de klemmetjes en zo zijn voor de laatste modificatie zodat ik een fatsoenlijke aansluiting voor de set en meer heb (en dankzij de Neutric ook nog de acculader makkelijk aan kan sluiten).

20150322_095355

 Zo leeg en schoon is de achterbak zelden, we kunnen gaan pakken.