Categorie archief: BensLog

category for posts on Bens webLLOG

Groen Bivak Nunspeet oktober 2018

Het is weer zover! Met prachtig weer in het vooruitzicht ben ik bezig met het inpakken en over een uurtje of zo gaan we (Nariz, Droopy en ik) weer op weg naar Nunspeet voor een paar heerlijke dagen met de andere leden van de ARC.

Voor deze keer weer met de Russische legertent, want dat past bij de jubilea: het wordt het 15e Groene Bivak voor Nariz en voor mij de 15e keer op het Zwarte Veldje. Droopy moet nog even wachten op zijn jubileum, want hij gaat voor de 8e keer mee.

Dat wordt weer genieten! Ter plaatse ben ik QRV op 50.4 MHz met een SEM-35 en op HF tijdens het NTA, elke avond vanaf 18:00 LT op 3630 kHz. Laat je eens horen of kom langs!

Gestrand in Saint Sever (270 km)

Op donderdag vertrokken we redelijk op tijd zodat we ’s avonds in Spanje konden komen. Deze keer was de tolweg optie uit en behalve wat druppeltjes op het eerste stukje, bleek ook de radiator weer helemaal in orde. Voor de zekerheid had ik wel wat olie en koelvloeistof bijgevuld, maar beide waren nog niet alarmerend gedaald.

Na een tijdje stopten we even op een mooi plekje voor een rustpauze. Lekker in de schaduw even wat water drinken, want het werd al snel weer warmer. Dat bleek dus ook het laatste rustige moment van de dag.

 

 

 

 

 

Een halfuurtje later hoorden we ineens een klap onder de auto alsof we ergens overheen gereden waren, maar verder reed de auto nog prima. We remden af, nog een klap en een hoop geratel en toen we stopten, bleek ook waarom. Het halve loopvlak van de rechter achterban was eraf en dat had ook een balkje verbogen, waardoor de rechter achterkant naar binnen gedeukt was en het kunststof spatbord erbij hing.

Een klein stukje verderop konden we naast de weg in de schaduw parkeren (geluk bij een ongeluk) en daar heb ik het wiel verwisseld, het balkje weer rechtgeslagen en het spatbord weer vastgezet. Er was niets gescheurd, dus ik kon er gewoon wat nieuwe boutjes in zetten. Het mag een wonder heten, dat de band niet gesprongen is.

Ook de rechter spatlap (dat is dus niet de gerepareerde 🙂 ) had een klap meegekregen: beugel verbogen en lap gescheurd. De beugel buig ik wel weer recht, maar de lap moet vervangen worden.

Voor we verder reden zochten we een camping op en de dichtstbijzijnde bleek in Saint Sever, bij het sportcomplex. Weer zo’n “municipal” waar we niet al te veel van verwachtten, maar dat bleek enorm mee te vallen. Niet te duur, geen probleem met 3 honden en prachtig naast L’Adour gelegen. We kregen een mooi plekje achterin met de sleutel van het hek, zodat we zo met de honden naast de rivier kunnen wandelen. Via de ANWB vonden we een garage om de hoek, alleen hebben we natuurlijk geen standaardbanden, dus die moesten besteld worden (2 tegelijk dan maar, want ik was toch al van plan ze in het najaar te vervangen).

Helaas betekent dat nogal wat verloren dagen (lekker zo vlak voor het weekeinde), dus we zitten hier langer dan gepland. Maar de plek is prachtig, het sanitair is schoon en mensen zijn allervriendelijkst (ons bestelde brood wordt ’s morgens op ons plekje bezorgd, waar vind je dat nou nog?). Een grote supermarkt is vlakbij, alleen het dorp leek drie keer niks, totdat we bij het zoeken naar een restaurantje ontdekten dat er nog veel meer ligt als je wat verder doorrijdt. Leuk stadje, heerlijk gegeten en vanavond proberen we het nog een keer.

Hopelijk komen de banden morgen binnen (soms moet je een beetje geluk hebben). Intussen zijn we dan wel gestrand in Frankrijk (en zooo dicht bij Spanje 🙁 ), maar als het dan toch zo is, dan zitten we tenminste op een leuk plekje.

 

 

 

 

Zuidwaarts: Trodoway, Bray s. Seine, d’Orpheo Negro (1200 km)

Nadat de spatlap toch nog snel gerepareerd was, zijn we zondagmiddag de 22e vertrokken en rustig aan naar onze caravan op Trodoway gereden. Omdat het restaurant al volgeboekt was, hebben we onderweg een hapje gegeten bij Baraque de Fraiture (lekker Belgische frieten).

We sliepen uiteraard prima en ’s morgens werden we aangeaanm verrast, omdat Droopy ineens weer met smaak zijn brokken verorberde. Hij staat af en toe nog wat wankel op zijn poten, maar het gaat steeds beter.

Zo begon onze eerste echte reisdag en tegen de middag vonden we een (gemeente) camping in Bray sur Seine. Niet veel bijzonders (beetje aftands sanitair en alleen koud water) maar dat hadden we al begrepen uit de reviews in de camping app.

Droopy werd al weer wat overmoedig en sprong onderweg een keer uit de auto, wat helaas niet helemaal goed afliep, want hij haalde zijn poot open. Gelukkig hadden we nog de spuitbus van zijn paardenavontuur en met een verbandje erop tegen het likken, was het wondje na 3 dagen weer helemaal genezen.

Nadat we eerst op een plaatsje waren gaan staan waar de stroompaal het niet deed, zijn we wat verhuisd en stonden toen toch op een heel mooi plekje. Gelukkig hadden we de tent nog niet opgezet.

We konden zo naar de Seine wandelen, al kwamen we dan langs een plek die als dump dienst deed: er lag van alles van tv’s tot koelkasten (maar gelukkig geen stinkende zooi).

Niet echt een plek om wat langer te blijven staan, dus vertrokken we dinsdagmorgen en eigenlijk wilde ik dan wel doorrijden naar onze favoriete camping d’Orpheo Negro vlak onder Perigieux. Dat was echter wel ruim 600 km verder; heel veel voor een dag reizen via de D-wegen. Al gauw bleek ik echter nog niet helemaal thuis in de bediening van mijn nieuwe TomTom, want we kwamen al snel bij een tolweg (blijkbaar moet je de tolwegen optie elke keer bij een nieuwe route uitzetten).

Voor deze keer dan maar vonden we. Toch is dat gejakker niet zonder gevaar, want na verloop van tijd begon de radiator ineens weer te sproeien. De motor werd ook behoorlijk warm (ongekend, maar het was buiten ook echt heet), dus het laatste stukje ging wat kalmer aan.

We kwamen ’s avonds toch nog mooi op tijd aan, zodat we bij La Tropicana (het restaurant naast de camping) konden eten. Wat heet eten, zeg maar smullen!

We zijn uiteraard een dagje gebleven en wilden de volgende dag uit eten bij La Truffe d’Or (waar we 3 jaar geleden op gestuit waren), maar die bleek niet meer te bestaan. Heel jammer, dus moesten we nog een keer naar La Tropicana, wat een straf!. En om de avond af te sluiten, gingen we in de campingbar nog wat drinken, want in al die 10 bezoekjes was ik er volgens mij maar één keer geweest. Dat was wel heel gezellig en liep een beetje uit; mijn laatste gin-tonic kreeg ik van het huis :-).

Maar goed, laat op een camping is meestal niet zo laat als in de stad, zodat we toch van een flinke nachtrust dachten te kunnen genieten. Die dus wreed verstoord werd, omdat Droopy op het bed sprong en daarna eraf wilde springen, wat een beetje misging en hij zijn neus wat ontvelde. Het arme beest heeft wat te doorstaan, maar hij blijft volhouden.

 

Vertrek?

Vandaag staat ons vertrek gepland. Het idee was vroeg weg en tot in Frankrijk komen, maar gisteren bleek de spatlap van de Defender (linksachter) afgebroken te zijn. Gelukkig is dat te repareren, het kost alleen weer extra tijd. Maar als het daarbij blijft, ben ik helemaal gelukkig.

 

 


Inmiddels heb ik een gaasraam op het dakrek gezet, zodat ook wat kleinere spullen zonder problemen meekunnen op het dak en ook de kisten lekker stabiel staan.

 

En gisteren heb ook ook nog even gekeken naar het kookstel, want daar was nog “iets” mee, herinnerde ik van de laatste keer. Het euvel was snel gevonden: het leertje van het pompje was droog, waardoor je je een ongeluk moest pompen om wat druk te krijgen, maar met een beetje vet was dat snel verholpen.

De vertraging betekent wel dat we niet zo ver kunnen komen, maar we kunnen gelukkig gewoon overnachten in onze caravan in de Ardennen, zodat we bij het vertrek op maandagochtend al 200 km naar het zuiden zijn. Ik ben benieuwd hoe het vanavond is 🙂

Vakantievoorbereiding

Het gaat er toch van komen. Na allerlei gedoe lijkt het erop dat we over een paar dagen zuidwaarts gaan. Eerste stop in de Ardennen en dan zien we wel

De belangrijkste inkopen zijn al gedaan: hondenvoer en -snacks :-).

Vandaag spenderen we aan het uitzoeken van de spullen. Van allerlei geplande acties aan de auto (nieuwe achterdeur, velgen spuiten enz.) is niets gekomen, maar hij rijdt en dat is het voornaamste.

Onderweg probeer ik me in te melden in het Vakantienet, maar omdat dat in het zuiden samenvalt met etenstijd, zal ik waar mogelijk ook roepen op 7.110 MHz om 20:00 plaatselijke tijd.

We rijden tenslotte in een Defender 110 🙂

Veron Pinkster Kamp 2018 voorbereiding

Na een fantastische week Groen Bivak in Nunspeet en daaropvolgend veel werken, ben ik dan nu eindelijk weer even bezig met de voorbereidingen voor het VPK 2018. Vorige week en dit weekeinde wordt klussen in huis gecombineerd met flink opruimen en daarbij komen de spullen voor het VPK ook onder het stof vandaan:

Hier zie je wat “groene spullen”, waarvan een deel ook weer mee gaat.

Omdat er vorig jaar naar gevraagd werd (en natuurlijk omdat het zo’n mooie set is) neem ik de GRC-9 weer mee voor 80m en ook de SEM-25 voor 6m is weer van de partij. En dan kan een SEM-35 (foto) niet ontbreken.

Eigenlijk had ik al besloten met ATV (amateur televisie) te stoppen, want het is toch een tijdrovende specialiteit en ik heb het al zo druk. Bovendien was de activiteit hiervoor op het VPK de afgelopen jaren minimaal.

Maar omdat het spul zo handig bij elkaar zit in een koffer (behalve de zendontvanger en antenne) neem ik het toch nog één keer mee. Wie weet krijgen we wel een opleving. VPK ATV activiteit van de Kampradio zal plaatsvinden op 23cm. De afstanden op het VPK terrein zijn maar heel kort, dus als je nog een ATV ontvanger hebt, neem ‘m mee. Een klein draadje zou als antenne al voldoende moeten zijn.

En voor de niet ATV-ers: heb je nog een oude analoge satellietontvanger, dan is die ook prima te gebruiken!

 

 

 

Vertrek naar Nunspeet

Het heeft weer wat moeite gekost, maar de auto en aanhanger staan klaar. Volgeladen met spullen: natuurlijk de bbq, de nodige radio apparatuur (o.a. een “groene” SEM-35) en deze keer ook nog mijn soldeerbout, want de 80 meter dipool is kapot en om hem te repararen, moet ik ‘m eigenlijk eerst helemaal uitrollen. Dus dat kan beter ter plekke, al weet ik niet of ik dan vanavond al QRV ben. Maar anders heb ik nog een hele week :-).

De weersverwachting is niet slecht dus we gaan vol goede moed. Het vertrek staat nu gepland om 13:30, en het eerste stuk verwacht ik QRV te zijn via PI3EHV. Ter plekke op 50.4 MHz.

Alles is, zoals altijd, te volgen via mijn Twitter account @PA3DWJ en dit wordt ook “doorgelust” naar de pagina Actueel (helemaal onderaan).

Nog 3 dagen tot het Groene Bivak

Al weer ruim anderhalve week geleden sinds de eerste post (wat was dat ook al weer met de weg naar de hel en goede voornemens?).

Maar de beugels zijn mooi zwart geverfd en als je goed kijkt, kun je dat op de foto zien.

Dit was nog net even “winterkamperen” tijdens het laatste weekeinde van de winter. Mooie gelegenheid om de spullen weer eens te proberen en erachter te komen dat ik op wat zaken moet letten, bijvoorbeeld niet vergeten de groene mastdelen in de auto te leggen. Die was ik vergeten, maar gelukkig had campingbaas Remy er nog een stel te leen. Ze liggen nu weer op hun plekje in de auto.

Ook bleek de draad van de 80 meter dipool bijna los te zijn van de balun. Die moet ik dus nog even vastzetten.

En inmiddels is de machtiging binnen voor de speciale roepnaam PA20VPK tijdens het Pinksterkamp. Hij hangt op de koelkast, klaar om over 6 weken meegenomen te worden.

Maar voor het zover is, hebben we volgende week het ARC Groene Bivak in Nunspeet. De weersverwachting is helemaal niet slecht en ik kijk er naar uit (en de andere deelnemers ook begrijp ik al uit de diverse berichten).

Morgen nog een dag hard werken, zaterdag inpakken, zondag naar Nunspeet. Let op de berichten (en de ether: PI3EHV bij mijn vertrek rond 11:00, ter plaatse 50.4 MHz FM en natuurlijk in het NTA, elke dag 18:30 op 3630 kHz).

 

Zomertijd, Weblogtijd

Vandaag is de Zomertijd begonnen en dan begint het weer te kriebelen.

En niet alleen bij mij, want ook de honden wilden al meteen profiteren van het mooie weer.

Dit is ook een mooi moment om inde aanloop naar allerlei activiteiten, zoals Groen Bivak en Veron Pinksterkamp weer van start te gaan met het Weblog. Voorlopig minimaal een wekelijkse update (en vaker als daar aanleiding toe is)

De komende tijd zal ik hier dus verslag doen van de voorbereidingen en het verloop van de activiteiten. Vandaag is het de bedoeling om de beugels van de Foxwing luifel van de auto in de verf te zetten.

Dat is deze, mijn laatste aanwinst op de Kampeeruitrusting. Omdat ik ‘m in december kreeg vlak voor het MidWinter Bivak, moest ik’m snel monteren en voor de montage aan mijn roofrack zijn er geen standaardbeugels. Maar met behulp van wat ijzerstrippen gaat het ook prima, alleen had ik geen tijd ze ook nog even in de verf te zetten.

Dus gaan ze er weer even af, zal ik het roest eraf schuren en dan gaan ze netjes in de verf,

Veron Pinkster Kamp 2017 – vandaag gaat het gebeuren

Vandaag is het zover, we gaan naar het VPK. Dat zal wat later worden dan oorspronkelijk gepland. Ik was van plan om rond het middaguur te vertrekken, dat wordt 18:00 (na de spits).

Het sleutelen aan de auto kostte meer tijd dan gepland (verrassing!), maar ik ben wel heel blij dat ik het gedaan heb. Ik heb nu 2 kastjes voor het meest gebruikte kookspul. Aan deze kant de pannen, de coffeemaker, het kistje met kruiden en het brandertje. Aan de andere kant zitten de borden, bekers, glazen en bestek. Goed doordacht, want die heb ik het vaakst nodig en dat is de best bereikbare kant.

De plank bovenop is voor de honden en dit is veel praktischer: de kookspullen zaten vroeger in een kist en daarop lagen de honden. Dus onderweg en bij in- en uitpakken lastig bereikbaar. We gaan zien hoe dit bevalt.

Ook de sets hebben een vaste plek gekregen, vooraan de IC-2725 voor 2/70, achteraan de IC-706 voor HF en eventueel 2. En er lit ook nog een kabeltje wat verbonden is met de PL-plu achterop de auto naast de 220 invoer.

Hier ben ik gisteren nog lang mee bezig geweest, dus het echte inpakken moet nog gebeuren. Maar het echte zware werk is al gedaan. De SEM-25 plus voeding ligt al in de aanhanger, de koelbox en de tent accessoires liggen achterin (dus de sets zijn niet meer zichtbaar) en de tent ligt op de auto.

Lekker spulletjes uitzoeken en vanavond rustig aan naar Vierhouten. Het blijft lang licht en de tent staat in 30 seconden, dus dat komt wel goed. En zo niet, dan toch! Ik heb achterop de auto nog een flinke spot en als het moet zet ik de tent op in het donker. Na zo vaak oefenen is dat geen enkel probleem.

Volg het pakken en de reis via Twitter of de feed hiervan op deze site (tab Actueel) of vanaf 18:00 via PI3EHV en in de buurt van Vierhouten op de VPK frequentie 145.525.

 

 

 

Veron Pinkster Kamp 2017 – nog 1 dag

ook vandaag maar een kort berichtje, want het wordt steeds drukker met de voorbereidingen. Er is niet zoveel terecht gekomen van mijn plannen: ik heb wel de nodige zaken gekocht, maar er moet nog veel gedaan worden en vanmiddag was het wel erg warm om in de auto te gaan knutselen.

Maar niet getreurd, morgen sta ik vroeg op en dan heb ik nog een hele dag. En mocht hel allemaal niet lukken, dan ga ik maandag gewoon wat later weg. Het zal niet de eerste keer zijn dat ik van plan ben ’s middags te komen en het dan ’s avonds wordt. Maar dat is niet erg: het weer is mooi en de avonden lang.

Het programma loopt ook steeds voller: op de website van het VPK kun je meer lezen over de karaoke-avond en de intro-demo satellieten. Dat belooft wat!

Veron Pinkster Kamp 2017 – nog 2 dagen

Vandaag weinig te melden; ik ben de hele dag hard aan het werk geweest, zodat ik het weekeinde kan besteden aan de VPK voorbereidingen. Dat is bijna gelukt (ik moet morgen nog even wat berichtjes rondsturen).

Ik heb inmiddels een nieuw luchtbed gekocht; hopelijk gaat het wat langer mee dan het vorige 🙂 . En van de plannen om de Hustler nog even in orde te maken en de IC-706 in te bouwen om vanavond nog in het NTA te zitten, is dus ook niets gekomen.

Dat staat voor morgen op het programma, evenals het afmaken van de kastjes en het uitzoeken van de SEM spullen. Maar de weersverwachting is uitstekend, dus we gaan het proberen.

De foto’s van het resultaat komen dan uiteraard op de website.

Iedereen die ook al bezig is: veel voorpret gewenst en tot over een paar dagen in Vierhouten.

Veron Pinkster Kamp 2017 – nog 3 dagen

Vandaag was het prachtig weer en de verwachtingen voor volgende week zijn ook al zo mooi, dus dat belooft wat voor het VPK. Ik heb ervan geprofiteerd door aan de slag te gaan met de auto.

Tijdens de test met de Hustler antenne, meldde men dat ik “terugwerking” had. Dat wil zeggen dat mijn spraak vervormd klonk omdat het uitgestraalde zendsignaal weer opgepikt werd via de ingang van de microfoon. Dat komt vaak omdat er iets mis is met de elektrische aarde. Ik ben eens aan het meten geslagen en het roofrack waar de antenne op staat, is inderdaad niet verbonden met de carrosserie. Daar moet dus een verbinding tussen komen.

Verder heb ik twee kastjes gebouwd, die achter de voorstoelen van de auto komen met een plank er bovenop voor de hondenkussens. Tot nu toe stonden daar altijd de kisten met keukenspullen en eten en de kussens erop. Werkte prima, behalve als je onderweg even iets wilde pakken 🙂 . Bovendien moest je soms nogal wat spul uit de keukenkist halen, omdat hetgeen je nodig had natuurlijk net onderin lag. Dat zou nu een stuk makkelijker moeten gaan.

Vrijdag moet ik werken, maar daarna ga ik de kastjes helemaal afmaken met latjes en bandjes om alles op zijn plaats te houden. Ik ben benieuwd naar het eindresultaat en of het echt zo handig werkt als ik verwacht.

Het eten laat ik overigens lekker in de huidige kist zitten, want die is “Nariz proof”. En dat is nodig, want hij weet prima raad met zakken, doosjes waar het deksel niet goed op vastzit, tassen met ritsen, enz. Alles krijgt hij open en dat gebeurt dan ook als er eten in zit. Daarom heb ik ook al jaren een speciale “groene” oplossing voor de hondenbrokken en dat is dus ook nog nooit verkeerd gegaan.

Veron Pinkster Kamp 2017 – nog 4 dagen

Met nog 4 dagen en nog een hoop werk te gaan, komt het VPK steeds dichterbij. 4 dagen? Het begin toch pas op 2 juni?

Net als veel anderen die bij de organisatie betrokken zijn (plus een stel “VPK afficionados”) ga ik al eerder naar Vierhouten. Dat is gemakkelijk als je ter plaatse nog het nodige werk moet verzetten. Denk bijvoorbeeld aan de algehele controle door de organisatie, voor de laatste keer de geplande plaatsen voor “vossen” controleren, enz.

Voor mij valt dat werk wel mee; het opzetten van de masten en opstellen van het radiostation is niet zo veel werk (en ik heb het al zo vaak gedaan). Maar “voorkampen” is ook heel leuk. Alles is nog leeg en er hangt een sfeer van blijde verwachting.

Iedereen heeft ook nog tijd om uitgebreid te buurten. Als het kamp eenmaal begonnen is, komt dat er soms niet meer van. Ik herinner me een VPK in Odoorn waar ik van plan was om een rondje langs de deelnemers te maken, maar dat lukte pas op maandagochtend! Tot die tijd was ik alleen weggeweest voor boodschappen en hondenrondjes. Als ik al eens wilde gaan, kwamen er weer deelnemers die even bij de Kampradio op bezoek wilden. En dat is natuurlijk ook reuze gezellig.

Ik ga bij voorkeur op dinsdag weg, want op maandag is het een grote drukte omdat de meesten dan vertrekken. Ik heb dan alle tijd om afscheid te namen en kan daarna rustig vast wat afbreken. Eén keer ben ik tot woensdag gebleven, maar dat was niet zo’n succes. Dinsdag was echt een dooie dag, vrijwel iedereen was weg en na zo’n leuk VPK is het dan wel erg stilletjes. Dus als je wat meer dagen wilt komen, kom vooraf (wel even regelen met de organisatie svp).

De dagen vooraf zijn ook heerlijk om rustig met mijn honden te wandelen, die altijd meegaan (en we kamperen wat af). Nariz ligt links op de foto, 16 kg en bijna 7 jaar en ik heb hem als puppy gekregen. Droopy, rechts, is 12 jaar en 11 kg en die heb ik als 8 jarige hond uit de opvang gehaald. Het zijn Whippets (hazewindhonden, behorend tot de Windhonden) en ze zijn vanaf het begin mee geweest met kamperen (Nariz met 6 maanden in februari 2011).

Whippets zijn (tegenover mensen) zeer zachtaardig en meestal rustig, maar als ze een haas (of kat) zien veranderen ze op slag in woeste jagers die met 50 km/u achter hun prooi aan gaan. Ze hebben maar een dun huidje en zijn daarom meestal kouwelijk (behalve Nariz).

Die kan er niet genoeg van krijgen en zodra ik thuis met kampeer- en radiospullen ga slepen, wordt hij al nerveus, want hij weet dan wat er gaat gebeuren.

Zodra ik mijn tas met kleren neerzet, zit hij erop en daar wil hij dan niet meer vanaf. Ik kon hem eens vergeten!

Heerlijk gezelschap die twee en maandag komen ze uiteraard weer mee.

Veron Pinkster Kamp 2017 – nog 5 dagen

Inmiddels heb ik de eerste “inkopen” gedaan: blikken met voer voor de honden en Smac voor de baas. De rest komt de komende dagen (Hemelvaart en het weekeinde) als ik wat meer tijd denk te hebben.

En dat zal bij meerdere mensen het geval zijn, hoewel sommige al lang bezig zijn met de voorbereidingen. Behalve de mensen waar ik het gisteren over had, geldt dat natuurlijk in het bijzonder voor de overall organisatie (Benno, Sandra en Kim) en voor Floris die al sinds een aantal jaren zorgt dat de eigen website van het VPK beschikbaar is en blijft.

De organisatie begint al maanden van te voren en vroeger was het ook zo, dat die alles regelde. Sinds ik op het VPK kom, zijn de diverse grote en kleine clubjes steeds zelfstandiger geworden zodat de VPK-organisatie daar iets minder werk aan heeft. Maar dan blijft er nog genoeg over met alle PR, regelen van de plaats, generator en van alles en nog wat tijdens het kamp zelf.

Daarom was het ook lastig om mensen te vinden die dat wilden doen. Toen Koos en Hilde (met hulp van familie en vrienden) in 2000 de organisatie overnamen (hun 2e “Tour of Duty”) was het bijna een 24/7 baan en dat was ook nog redelijk het geval toen Benno en Remco (met xyls) eraan begonnen.

Even was er in 2008 onzekerheid, maar Remco en Herma besloten dat het toch niet kon dat er geen VPK zou komen en deden de organisatie maar voor de eerste keer als “Basiskamp”. Dus zij zorgden voor PR, de plaats, de generator en de coördinatie en de rest moesten de clubjes zelf doen. En dat werkte wonderbaarlijk goed en dat doet het nog steeds. Wellicht heeft dat Koos en Hilde ook over de streep getrokken om in 2009 voor een 3e Tour bij te tekenen en Benno en Sandra in 2015 ook.

Maar ze hebben er nog steeds een hoop werk aan.

Eén ding is in ieder geval al weer geregeld: de QSL kaarten zijn klaar. Ik moet ze alleen niet vergeten 🙂 .