Veron Pinkster Kamp 2017 – nog 15 dagen

In 1998 was ik er dus weer bij tijdens het VPK in het Larssersbos nabij Lelystad. En ook in 1999 zaten we daar. Ik was al op donderdag gekomen en zag het kamp langzamerhand vol lopen. Het zou een bijzonder kamp worden, want het was de eerste vakantie met mijn kersverse nieuwe vriendinnetje Sonja. Zij moest op zaterdag nog werken en zou daarna arriveren.

Het werd vrijdag en steeds voller, maar helaas was er nog geen Kampradio. En het werd zaterdag en nog voller, maar het bleef stil. Ik ging het eens vragen aan de kampleiding. Misschien waren de tijden of frequentie veranderd. En toen hoorde ik dat de operator (Gerard, tegenwoordig PA1AT) vlak voor het VPK voor zijn werk uitgezonden was. Maar een VPK zonder Kampradio? Dat kon toch niet? Inderdaad, jammer maar helaas, de kampleiding had het te druk om dat er ook nog bij te doen, maar als ik het wilde doen?

Ik kreeg de GP uit de evenementenwagen te leen en PA6VPK kwam alsnog in de lucht. Uit de reacties bleek direct hoezeer men dat op prijs stelde. Toen ik zei dat het een beetje improviseren was met de spullen (ik had voor 2 meter alleen een porto beschikbaar), kreeg ik meteen van alle kanten spullen te leen aangeboden. Ik had wel 5 stations in kunnen richten!

Voor Sonja en dochter Amy was het ook een verrassing. Ik had ze voorbereid op een woud van antennes, maar toen bleek ik ook nog druk bezig met het binnenpraten van deelnemers. Dat mocht de pret echter niet drukken en het werd weer een geweldig kamp.

Er was genoeg te zien en te doen, dus die twee kamprondes per dag konden er wel even tussendoor (er was toen nog geen avondronde).

We gingen ook mee met de Familiejacht (met een geleende peildoos) en dat vonden de dames helemaal geweldig. Het was alleen een beetje fris, dus had ik Sonja mijn sweater geleend, waarop mijn call stond in grote letters. Dus toen we bij een van de posten een 80 meter peiling moesten doen, kreeg zij de peildoos van de mensen bij de post. Daar keek ze eens verbaasd naar en drukt mij het ding toen in m’n handen met de vraag “Weet jij hoe dat werkt?”. De gezichten van de postbemanning zal ik nooit vergeten. Je zag ze denken: “Is dat een amateur met een A-machtiging?”

We moesten op 2 plaatsen een peiling doen. Ik deed de eerste, zodat Sonja kon zien hoe het moest, want ze wilde het dan ook wel eens proberen bij de tweede. En ja hoor, haar peiling bleek beter dan de mijne 🙂 .