V-day -3: Inpakken (1)

Bij kamperen hoort inpakken. Toen ik voor het eerst ging kamperen in 1964 was dat één keer per jaar (maar dan wel voor 6 weken!). De spullen lagen het hele jaar op zolder opgeslagen en als ze dan voor de dag kwamen, kwamen er (tenminste na de eerste keer) ook altijd een hoop herinneringen mee van de zolder naar beneden.

Tegenwoordig ga ik als “beroepskampeerder” veel vaker weg en de spullen liggen ook het hele jaar door verspreid door het huis. Het inpakken is veranderd van een eenmalig, soms zenuwslopend, gebeuren tot een vast deel van de voorpret. Zorgvuldig selecteren wat er mee moet en kijken of het dit jaar niet nog handiger kan, is een deel van de hobby geworden en ik geniet er volop van.

PannensetjeOude en neuwe spullen gaan elk jaar mee en dit is waarschijnlijk zo ongeveer het oudste uit mijn verzameling: het aluminium pannensetje wat mijn ouders in 1964 voor de eerste keer kamperen gekocht hebben. Nog helemaal compleet op het witte plastic riempje na wat er omheen ging (dus als iemand nog zo’n riempje heeft liggen…). Een kriem om in te bakken (mijn moeder vond het al niks) omdat alles aanbakt en Sonja gebruikt dus ook andere pannen. Ik heb in mijn kookkist ook een goede koekepan voor de eieren met spek, maar voor de koffie gebruik ik dit keteltje nog steeds en om iets op te warmen of te koken, gebruik ik deze pannen nog steeds. Karretje

Veel spullen gaan in de auto. Soms alles, maar bij een speciale gebeurtenis, zoals het VPK “moeten” er natuurlijk ook extra spullen mee zoals radio’s, antennes, het bord (!) en dan neem ik ook m’n karretje mee. Al was het alleen maar om niet elk gaatje vol te hoeven proppen en de zaken een beetje bij elkaar te kunnen houden. Hier ben ik inmiddels begonnen, voorin liggen de lampen en veel (100m) kabel, het 3-pits kooktoestel en de de bbq in een tas. Aan de rechterkant een tafel, een stuk antennemast (met voet voor de V2000) enz.

Vergeet ons nietEn als dan zo bezig ben, worden de “mannen” nerveus, want ze hebben wel in de gaten dat er wat gaat gebeuren. Hoe dichter we bij het vertrek komen, des te dichter blijven ze bij me in de buurt. Nariz springt meteen in de auto als hij de kans krijgt, ik zou ze eens vergeten.

Nog een paar dagen geduld mannen en dan mogen we weer!